Hækkun veiðigjalda

Til umsagnar er breyting á lögum um einkarekna fjölmiðla sem miða að framlengingu laganna um þrjú ár. Með samþykkt frumvarpsins er dregið mjög úr þeirri óvissu sem útgefendur einkarekinna fjölmiðla hafa mátt búa við á síðustu árum í ljósi skamms gildistíma laganna hverju sinni. Sem fyrr gegna fjölmiðlar veigamiklu hlutverki í samfélaginu, líkt og víðsvegar um heim þar sem lýðræðið er í hávegum haft. Hér á landi eru tvær blokkir fjölmiðla. Í annarri blokkinni er Ríkisútvarpið sem fær í krafti laga og fjárhagslegs forskots ægivald í samanburði við hina blokkina. Í síðarnefndu blokkinni eru á þriðja tug ritstýrðra fjölmiðla sem flestir berjast í bökkum ef marka má ársreikninga þeirra. Fjölmiðlar á landsbyggðinni tilheyra síðari blokkinni og annast fréttaflutning á og af sínum svæðum - færa tíðindi sem ella væru flest ekki flutt. Nokkur landsvæði eru nú þegar án fjölmiðils og falla undir skilgreininguna fréttaeyðimörk. Landsbyggðarmiðlar hafa átt sérstaklega í vök að verjast, umfram stærri miðla og þá sem gefnir eru út á stór-höfuðborgarsvæðinu. Prentmiðlar eru í þrengstu stöðunni sökum m.a. hækkunar kostnaðar við prentun og dreifingu. Þar við bætist að fjölgun íslensku mælandi íbúa hefur ekki átt sér stað víða á landsbyggðinni, þar sem fólk af erlendu bergi brotið er frá fjórðungi og upp í þriðja hluta íbúa. Fæst af því ágæta fólki les íslenska miðla. Fyrst og síðast er þó helsta vandamál fjölmiðla breytt fjölmiðlalæsi yngra fólks og á það við á heimsvísu. Samfélagsmiðlar og ýmsar streymisveitur hafa tekið að hluta til yfir það hlutverk sem ritstýrðir fjölmiðlar gegndu alfarið áður og raka til sín tekjum sem áður runnu til framleiðslu frétta á ritstjórnum. Einkareknir fjölmiðlar þurfa því að aðlaga sig breyttu umhverfi, leita leiða til að efla tekjugrundvöll sinn - ella hætta starfsemi. Skessuhorn hefur einn fárra vefmiðla hér á landi reynt að bæta rekstrargrundvöll sinn með sölu áskrifta að vef. Hefur það verkefni gengið að vonum. Það er dæmi um hvernig fjölmiðlar geta, án aðkomu stjórnvalda, leitað nýrra leiða til tekjuöflunar og mætt hækkandi útgáfukostnaði og breyttri fjölmiðlanotkun yngra fólks. Undirritaður saknar þess að í öllum lögum og frumvörpum til stuðnings einkareknum fjölmiðlum til þessa, að ekki er hugað sérstaklega að stuðningi við þá fjölmiðla sem leita sér sjálfshjálpar með þessu móti. Þá hefur heldur ekki verið skattlögð auglýsingasala streymisveitna og samfélagsmiðla á sama hátt og íslenskir miðlar búa við. Á síðustu þremur árum hefur Skessuhorn ehf. notið stuðnings úr Ríkissjóði í gegnum styrkjakerfi til einkarekinna fjölmiðla. Undirritaður færir löggjafarvaldinu þakkir fyrir þennan skilning, en án þessara styrkja hefði rekstri þessa útgáfufyrirtækis verið hætt. Allur fyrirsjáanleiki er frumforsenda fyrir að hægt sé að taka stefnumarkandi ákvarðanir um áframhaldandi rekstur þessa fyrirtækis - og reyndar margra annarra sem stuðnings hafa notið. Þar af leiðandi fagna ég frumvarpinu svo langt sem það nær, fyrir hönd útgáfufélagsins Skessuhorns ehf. Magnús Magnússon, útgefandi

Útgáfufélag Austurlands, sem gefur út Austurgluggann og Austurfrétt, fagnar frumvarpinu. Opinberir styrkir hafa skipt miklu máli fyrir tilvist útgáfunnar frá 2020. Á sama tíma hefur félagið verið að vinna í fleiri tekjuleiðum til að styrkja rekstrargrundvöllinn til framtíðar. Styrkirnir hafa veitt hvatningu og skjól til að vinna að þeim. Mikilvægt er að styrkirnir séu tryggðir til lengri tíma til að tryggja fyrirsjáanleika. Þriggja ára gildistími frumvarpsins er þar skref í rétta átt. Eins og bent er á í greinargerð eru fjölmiðlastyrkir við lýði á hinum Norðurlöndunum og þar hefur vaxandi áhersla verið á að styðja við staðarmiðla. Útgáfufélagið hefur í fyrri umsögnum sínum, svo sem um fjölmiðlastefnu, komið á framfæri frekari athugasemdum og ábendingum um umgjörð staðbundinna fjölmiðla. F.h. Útgáfufélags Austurlands Gunnar Gunnarsson, ritstjóri fyrirsjáanleika Verið að vinna í fleiri leiðum til að styrkja tekjugrundvöll félagsins til framtíðar

Umsögn og tillögur um breytingar á lögum nr. 38/2011 1. mgr. 62. gr. e. að lengja tímabil skipaðrar úthlutunarnefndar úr tveimur árum í þrjú! UMSÖGN: Sennilega er þetta talið praktíst atriði! Hreinlega erfitt að finna hæfa einstaklinga til að starfa í þessari úthlutunarnefnd. Set mig svo sem ekki beint upp á móti því, en mundi vilja að nöfn þessara einstaklinga verði birt á vef fjölmiðlanefndar. 2. Breyta ártali gildistíma til 2028 UMSÖGN: Set mig ekki upp á móti því, en það þarf að skilgreina þessi lög betur og ræða hvernig þessum málum er háttað! Hef fengið úthlutað frá því þetta byrjaði en verið með hálgert blóðbragð á tungunni! „Þá hefur heldur ekki verið skattlögð auglýsingasala streymisveitna og samfélagsmiðla á sama hátt og íslenskir miðlar búa við.“ Þessu þarf að taka á! Við prentmiðlar og aðrir sem eru að selja áskriftir og auglýsingar í pappírsfjölmiðlum er gert að greiða 11% vsk. af áskriftum og 24% vsk. af auglýsingum. Fólk hefur komist upp með að auglýsa á samfélagsmiðlum FRÍTT og ekkert hægt að fá fyrirtækin sem eru að reka þessa miðla til að innheimta VSK. til íslenska ríkisins. Nú er tæknin (símar) orðin það góð að hægt er að framkvæma þetta auðveldlega. Einfaldlega gæti fólk (atvinnulausir, öryrkjar og eldri borgarar) skráð sig sem tilkynnendur á auglýsingum á samfélagsmiðlum búðargluggum (eigandi verslunar væri ábyrgur fyrir auglýsingu þriðja aðila) og stöðum þriðja aðila, sent inn tilkynningu gegnum App í síma um auglýsingu sem ríkið ætti að fá vask af. Gullgæs fyrir tekjuöflun ríkisins og ef fólk færi í fýlu, þá mundum við bara losna við allan þennan ruslpappír í búðargluggum sem hangir oft langt fram yfir auglýstan viðburð og enginn nennir að taka niður! Þetta er óþolandi samkeppni og ég hef sefað samviskuna um að sækja um þessa styrki sem einskonar sárabót og kannski endurgreiðsla á þeim gjöldum sem við erum skyldug að skila til ríkisins. Tillaga að breytingu á. [62. gr. g. Skilyrði fyrir rekstrarstuðningi. Þar í lið 4 er eftirfarandi: „ 4. Prentmiðlar skulu koma út að lágmarki 20 sinnum á ári en staðbundnir fjölmiðlar 12 sinnum. Netmiðlar, hljóð- og myndmiðlar og aðrir sambærilegir miðlar skulu miðla nýju efni á virkum dögum í 20 vikur á ári.“ Vil breita þessari grein og hafa þannig: Prentmiðlar skulu koma út að lágmarki 20 tölublöð á ári og að lámarki 160 blaðsíður A4 stærð eða sambærilegt með aðrar stærðir. Með staðbundna fjölmiðla kæmu 12 tölublöð með lámark 144 blaðsíður A4 stærð eða sambærilegt í öðrum stærðum. Netmiðlar, hljóð- og myndmiðlar og aðrir sambærilegir miðlar skulu miðla nýju efni á virkum dögum í 26 vikur á ári. Styð hugmynd frá Elísa Guðrún ehf. Um að styðja við blöð eins og Lifandi vísindi sem þau gefa út. (þarf þá að bæta við grein um tímarit) Við sem erum að reyna að koma út efni á pappír þurfum stuðning, en ekki að það séu gerðar reglur til að reyna að bíta okkur af sér. Margir fá á tilfinninguna að það sé verið að sníða reglurnar að fáum útvöldum og þá upplifa þeir slík sem spillingu! Virðingarfyllst fyrir hönd Tunnunnar prentþjónustu ehf: Albert Gunnlaugsson ritstjóri Tunnan gefur út DB blaðið www.dbl.is

Það væri mikið framfaraskref ef „Fjölmiðlastyrkir“ yrðu loks útfærðir fyrir ljósvakafyrirtæki sem stunda afþreyingarmiðlum og kosta til verulegum fjárhæðum í að texta og talsetja í samkeppni við erlendar streymisveitur sem ekki þurfa að lúta íslenskum fjölmiðlalögum um textaskyldu í stað þess að eingöngu einblína á „fréttamiðla“ og koma þar með almennilega til móts við „fjölmiðla“ landsins en ekki eingöngu fréttamiðla sem þessi styrkur virðist eingöngu ná yfir. Ég starfræki íslenska Sjónvarpsfélagið Skjá 1 og fullyrði að ekkert styrkjaumhverfi nær yfir opna línulega sjónvarpsmiðlun þar sem þess er krafist samkvæmt lögum um fjölmiðla að allt efni sem birtist skuli textað eða talsett á íslenska tungu. Nýlega auglýstur „endurgreiðslustyrkur“ Fjölmiðlanefndar varðandi texta og talsetningu fyrir börn yngri en 12 ára nær að því er virðist eingöngu fyrir miðla sem selja áskriftir að efninu. F.h. Skjás 1 Hólmgeir Baldursson www.skjar1.is

Fyrir hönd Skessuhorns ehf. – fréttaveitu Vesturlands fagna ég því sem slíku að ráðherra vilji framlengja stuðning til einkarekinna fjölmiðla um eitt ár. Styrkir úr ríkissjóði undanfarin ár hafa vissulega lengt líf einhverra miðla, þeirra á meðal okkar. Ekki síst á það við um fjölmiðla sem ekki eru baktryggðir af fjársterkum hagsmunaöflum – eða eru reknir með útvarpsgjaldi úr vasa almennings. Sem útgefandi og ábyrgðaraðili óska ég jafnframt eftir að flýtt verði sem kostur er gerð lagafrumvarps um stuðning næstu ára við einkarekna fjölmiðla. Sé það stefna stjórnvalda að þeir verði áfram til er óverjandi annað en skapaður verði meiri stöðugleiki og umfram allt fyrirsjáanleiki í slíkum rekstri. Magnús Magnússon

Umsögn um frumvarp til laga um breytingu á lögum um fjölmiðla nr. 38/2011 Útgáfufélag Austurlands, útgefandi netmiðilsins Austurfréttar og vikublaðsins Austurgluggans, fagnar því að ráðherra hafi ákveðið að framlengja styrki til einkarekinna fjölmiðla. Eins og fram hefur komið í fyrri umsögnum félagsins hafa þeir síðustu ár skipt miklu máli fyrir útgáfuna. Útgáfufélagið telur þær breytingar sem lagðar eru til að þessu sinni til bóta. Að hámarksstyrkur sé lækkaður í 22% af þeirri upphæð sem er til ráðstöfunar er til þess fallið að styðja við fjölbreytileika á fjölmiðlamarkaði. Eins og bent er á í greinargerð þá hefur þróunin í nágrannaríkjum verið sú að betur er stutt við minni miðla, einkum staðbundna miðla. Útgáfufélag Austurlands þakkar þann skilning sem aðstöðu staðarmiðla er sýndur í þessu frumvarpi, sem fyrrum. Útgáfufélag Austurlands vill vekja athygli á að í þeim löndum er áherslan á miðla sem framleiða fréttaefni eða fjalla um samfélagsleg málefni. Þar sem styrkjunum er ætlað að styðja við fjölmiðla, sem hluta af hornsteinum lýðræðisins, gengur ekki að þeir fari til miðla sem aðeins fjalla um tiltekinn áhugamál eða byggja mest á þýðingum á erlendu efni. Mögulega er tilefni til að skerpa þetta ákvæði enn frekar. Að þessu sögðu vísar Útgáfufélag Austurland til fyrri umsagna sinna um bæði lög um fjölmiðla og fjölmiðlastefnu. Félagið vill ítreka þörfina á að móta reglur til lengri tíma til að tryggja fyrirsjáanleika í rekstri miðlanna. Að aðeins sé hægt að ganga að styrkjunum sem vísum, eins mikilvægt og það er, frá ári til árs gerir það ekki. Að endingu lýsa stjórnendur Útgáfufélags Austurlands sig tilbúna til samræðna um stöðu fjölmiðlunar í landinu hvenær sem þess er óskað. F.h. Útgáfufélags Austurlands Gunnar Gunnarsson, ritstjóri